Schoencadeautje 2016 | Als hulp vragen lastig is – invalshoeken en strategieën

Een lastig onderwerp. Hulp vragen. Het is zeker niet vanzelfsprekend dat iedereen om je heen dat schoencadeautje-7kan. Dat iemand geen hulp vraagt wil niet automatisch zeggen dat de wens er niet is. Of het nu gaat om een kind wat zijn veters gestrikt zou willen hebben of een alleenstaande oudere die liever niet naar een verzorgingstehuis wil. Wat maakt het zo lastig  is en wat kun je doen om het te oefenen? Waarom is het goed voor je en hoe kun je iemand stimuleren?

Wat maakt hulp vragen zo lastig?

Trots, schaamte, jouw referentiekader en de daaruit voortkomende overtuigingen maken het voor sommigen lastig om hulp te vragen. Een overtuiging kan zijn dat je geen zwakte mag tonen, omdat dat laat zien dat je het niet alleen kunt. Of je wilt niet onder doen voor een ander die de dingen die jij niet alleen kunt, wel alleen kan.

Er zijn verschillende redenen en dus hangt het ook af van de voorbeelden die je in je jeugd gehad hebt van bijvoorbeeld je ouders, andere familieleden, vrienden en juffen op school. Zij zijn jouw systeem. Ben je opgegroeid met ouders die zelf liever ook geen hulp vragen, dan is de kans groter dat jij dat ook lastig vindt. Spoorden de juffen je op school aan hulp te vragen met de boodschap dat het helemaal oké is om van elkaar te leren, dan is dat wellicht in jouw ogen ook acceptabel geworden.

Daarbij is het ook belangrijk hoe je daar je eigen gedachten over gevormd hebt. Als iedereen om je heen (jouw systeem) je verschillende opvatting over hulp vragen geeft, is het vormen van een eigen visie erg belangrijk. Met alle winden meewaaien is niet handig, omdat de kans bestaat dat er discrepantie ontstaat in de balans van je denken en je doen. Cognitieve dissonantie is daar een mooi voorbeeld van. Deze disbalans zorgt dat je denken en doen een dreun krijgen elke keer dat je anders handelt dan je eigenlijk zou willen. Dit kan mentaal heel zwaar zijn of worden, omdat je uiteindelijk in een oneindig gevecht met jezelf beland. Je doet namelijk niet wat je denkt en je denkt niet wat je doet.

Hoe kun je oefenen met hulp vragen?

Eigenlijk is de beste manier om dit te oefenen, gewoon doen. Ervaren hoe het is om hulp te vragen en te krijgen. Je kunt beginnen met hulp vragen bij iets waar je eigenlijk geen hulp bij nodig hebt. Je hebt al vertrouwen in het feit dat je het zelf kunt, dus dat je het gezellig samen met iemand kunt doen is dan alleen maar een plusje.

Is je angst juist dat iemand je niet wilt helpen, probeer dan iemand te vragen waar je vrij zeker van bent. De kans dat iemand je niet zo willen of kunnen helpen wordt daarmee meteen kleiner. Uiteraard is het goed om hierbij te onthouden dat irrationele gedachten bestaan en dat je mogelijk onterecht denkt dat je er alleen voor staat. Herkader je eigen gedachten. Wat vind jij ervan dat iemand anders om hulp vraagt? Dit helpt eventueel ook bij het vormen van een visie…mocht je nog geen uitgesproken mening hebben over dit onderwerp.

Probeer concreet te krijgen voor jezelf wat je nodig hebt van de ander. Concreet een boodschap over kunnen brengen, geeft je een zekerder gevoel. Soms is het gemakkelijker om om de ‘hete brij’ heen te draaien. Concretiseren van boodschappen laat je echter steviger in je schoenen staan. Als we niet recht op ons doel afgaan, blijven cirkelen omdat we niet durven zeggen wat we eigenlijk willen. “Ja, nou, ik wilde je vragen of je misschien…zou je eventueel…als je het niet vervelend vindt (NIVEA!!)…” Het gebeurt iedereen wel hoor, bij mij ook. Het is menselijk en bedachtzaam. Zit je echt verlegen om hulp dan helpt dit je niet bij het bereiken van je doel.

Waarom is hulp vragen goed voor je?

Je kunt simpelweg niet alles alleen doen, dragen, oplossen, beslissen, opruimen, bedenken, zien, organiseren of bijhouden. Je kunt niet alles alleen. En bovendien kan hulp vragen ook voortkomen uit het willen hebben van gezelschap tijdens je klusje! 😉

Vraag je wederom af: Hoe vind jij het als iemand om hulp vraagt? Zou jij helpen als iemand jou om hulp zou vragen? En hoe komt het dat jij dat dan vindt? Waar komen die gedachten uit voort?

Hoe kun je iemand stimuleren om hulp te vragen?

Heb je te maken met iemand die geen hulp wil of kan vragen, probeer er dan achter te komen hoe het komt dat diegene dat niet kan. Gedrag heeft altijd een reden, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Het komt ergens uit voort en door deze reden te achterhalen kun je beter aansluiten bij de behoeften van deze persoon.

Laat weten dat jij geen probleem hebt met hulp vragen, bieden en aanvaarden. Je kunt hier een voorbeeldrol aannemen en laten zien dat het oké is om dingen samen op te lossen of samen de handen uit de mouwen te steken. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Erken dat het lastig kan zijn hulp te vragen. Het gaat er niet om dat jij hulp vragen nu ineens moeilijk gaat vinden, maar om het erkennen van de ander zijn situatie. Met een ‘Ja ik begrijp dat je dat lastig vindt’ – is mogelijk al een deel van het probleem ondervangen. Wij zijn met zijn allen heel gevoelig voor erkenning. Misschien wel meer dan we denken. Erkenning voor een probleem dat iemand ervaart is fijn, want zo voelt de persoon in kwestie zich gezien.

Wees direct in jouw communicatie. Iemand die het lastig vindt boodschappen concreet te maken, help je door zelf concreet te zijn. Je mag ook best wat eisen aan de persoon tegenover je stellen. Het woord eisen voelt soms negatief. Laat ik het even omkeren: wat doen we in het onderwijs dagelijks? Daar eisen we toch de hele dag door dingen van anderen? Wat als we het leerproces van iemand die het lastig vindt om hulp te vragen serieus bekijken en hen door het stellen van communicatie-eisen vooruit helpen?…

Reageren via Facebook

Leave a Reply